Os Lusiadas de Luiz de Camões, Volumes 5-8

Front Cover
F.A. Brockhaus, 1873 - 266 pages
3 Reviews
Reviews aren't verified, but Google checks for and removes fake content when it's identified
 

What people are saying - Write a review

Reviews aren't verified, but Google checks for and removes fake content when it's identified
User Review - Flag as inappropriate

Wielkie dzieło. A w ogóle literatura portugalska to wielka literatura, nie gorsza od hiszpańskiej, włoskiej i francuskiej, a nawet trochę przereklamowanej angielskiej. Literatura brazylijska też. Szkoda, że literatura portugalska nie znalazła swojego Barańczaka. Życzyłbym sobie, żeby się narodził. Niestety pozostajemy daleko w tyle za innymi krajami, jeśli chodzi o badania literatury portugalskiej, zwłaszcza poezji. Na anglistykę idzie w Polsce dziesięć razy tyle pieniędzy, co na iberystykę i luzytanistykę lekko licząc, a efekty kształcenia anglistów są różne, bo co prawda są oni najlepszymi filologami obcymi pod względem opanowania języka kierunkowego, ale już literaturą kierunkową się nie bardzo interesują i nie tłumaczą. A na filologii portugalskiej studiują ludzie wybitni i wybitnie zainteresowani tą literaturą. Inna rzecz, że nikt nie wydaje im przekładów, bo to podobno nie przynosi zysku. A na filologie powinni brać ludzi z pasją filologiczną, a nie tylko absolwentów elitarnych liceów z większych miast. Na wsiach też się rodzą wybitni, ale tylko co setny osiąga sukces i dociera do źródeł wiedzy. Gdzie równość praw, szans i zasług? Rzeczywistość skrzeczy i przeczy konstytucji. Gość z prowincji z trudem wchodzi na elitarne kierunki, bo go ubiegną miejscowi z wielkich miast. Wiadomo, znajomości, układy i układziki działają, a ktoś spoza układu idzie układać towar do żuczka albo ropuszki. 

Contents


Popular passages

Page 86 - Deixas criar ás portas o inimigo, Por ires buscar outro de tão longe, Por quem se despovoe o reino antigo, Se enfraqueça, e se vá deitando a longe...
Page 65 - E se, vencendo a Maura resistencia, A morte sabes dar com fogo e ferro , Sabe tambem dar vida com clemencia A quem para perde-la não fez erro...
Page 65 - Oh tu, que tens de humano o gesto, eo peito, (Se de humano é matar uma...
Page 201 - No' mais, Musa, no' mais, que a lira tenho Destemperada ea voz enrouquecida, E não do canto, mas de ver que venho Cantar a gente surda e endurecida! O favor com que mais se acende o engenho, Não no dá a Pátria, não, que está metida No gosto da cobiça e na rudeza Duma austera, apagada e vil tristeza.
Page 65 - Queria perdoar-lhe o Rei benino, Movido das palavras que o magoam; Mas o pertinaz povo e seu destino (Que desta sorte o quis) lhe não perdoam.
Page 66 - As filhas do Mondego a morte escura Longo tempo chorando memoraram; E, por memoria eterna, em fonte pura As lagrimas choradas transformaram: O nome lhe puzeram, que inda dura, Dos amores de Ignez, que ali passaram. Vêde que fresca fonte rega as flores, Que lagrimas são a agua eo nome amores.
Page 66 - A voz extrema ouvir da boca fria, O nome do seu Pedro que lhe ouvistes , Por muito grande espaço repetistes...
Page 139 - Aquelles sós direi, que aventuraram Por seu Deos, por seu Rei, a amada vida, Onde perdendo-a, em fama a dilataram, Tão bem de suas obras merecida.
Page 85 - Mas hum velho d'aspeito venerando, Que ficava nas praias entre a gente, Postos em nós os olhos, meneando...
Page 118 - Alerta, disse, estai, que o vento crece Daquella nuvem negra, que apparece. 71 Não eram os traquetes bem tomados, Quando dá a grande e subita procella: Amaina, disse o mestre a grandes brados, Amaina, disse, amaina a grande vela.

Bibliographic information