Page images
PDF
EPUB

ipsi derelictum sic describit Propheta cum suis similibus: Et dimisi eos secundum desideria cordis eorum, ibunt in adinventionibus suis. (Psal. LXXX, 13.)

corum sese invicem oppugnantium, defectu remediorum certe nihil magis quotidianum et frequens, quam homines peccato habituali ligati, qui de conversione desperent, juxta il lud Apostoli: Qui desperantes semetipsos tradiderunt impudicitia, in operationem immun. ditiæ omnis. (Ephes. iv, 19.) Qui dixerunt alio licet sensu ac beatus Job: Desperavi, nequaquam jam ultra vivam. Quare suspendium elegit anima mea? (Job vi, 15, 16.) Aut cum Israelitis a Pharaone gravius oppressis ad Moysen-liberationem promittentem Recede a nobis, et serviamus Egyptiis. (Exod. xiv, 12.) Quæ quidem desperatio in animis peccantium ex habitu gigni solet.

con

2 Ex eorum sensu, etenim licet in aliis rebus arduis et difficillimis, eluceat in eis egregia spes et fiducia, in solutione lamen vinculorum suorum, seu annosarum suetudinum suarum concidunt. Blandiuntur sibi de misericordia Dei, de venia delictorum suorum, de tempore futuro, de vita prolixa, de senectute, de pœnitentia sera licet, de gratia Dei, de contrilione vera in extremis, de bona morte, de dæmone superando, etc. Expaverunt sanctissimi quique, ipsi peccatores sperant securi. At quod possint abstinere a peccato habituali, ingenue fatentur se non posse sperare. Non credunt quod possint reverti de tenebris ad lucem. Sic Pharao dicebat: Fugiamus Israelem, Dominus enim pugnat pro eo (Exod. xiv, 25); consilium utique bonum erat, verum nimis præposterum.

Sic peccantes ex habitu vident et sentiunt propensionem in se adeo roboratam et irrefrenabilem, conatusque suos adeo infirmos et debiles ut desperent de sua emendatione. Hoc autem argumentum petitum ex parte peccatoris, etiam præsumentis de Dei misericordia, non est leve difficultatis ejus indi. cium.

Et probatur, 1° ex eorum lapsu quotidiano in pejus. Hinc hæmorrhoissa post tol medicos, post tot remedia, nullatenus profecerat, sed magis deterius habebat. Ita peccator abit actu in consilio impiorum, deinde stal affectu in via peccatorum, moratur, irretitur. (Psal. 1, 1.) 2o Denique sedet, habitu, domicilio fixo, doctrina peccatis accedente. Sic Petrus, primo negavit se nosse Jesum; i secundo juravit; tertio, detestatus, exsecratus, iraprecatusque est. (Matth. xxvII, 72, 74.) Sic Christum ipsum tres in Evangelio, 8 nec sine mysterio mortuos excitasse legitur: filiam Jairi in lecto adhuc jacentem; filium viduæ Naim, extra portam urbis elatum; Lazarum quatuor dies in monumento habentem. Vide progressum difficultatis in resurrectione hac triplici. « De proximo redi,» hortatur sanctus Augustinus (serm. 43, fin.), « noli in sepulcrum venire, moles enim imposita sepulcro, ipsa est vis dura consuetudiEnis qua premitur anima; nec resurgere, nec respicere permittitur, et qui supra se habet gconsuetudinis pondus, nioles eum terrena multum premit, consuetudine sua nimia prægravatur. » Quanta igitur difficultas illa, quæ mysteriis adumbratur, quamque Christus fletibus plangit! at observa: 1° filia Jairi, figura peccatoris erat recens mortui per lethale crimen in corde conceptum, nondum exterius manifestum; patrem et matrem adhuc præsentes in cubiculo habebat : mortua erat, parentes aderant ipsis eam vivam reddidit Christus: nempe a tali peccatore, mortuo licet, non longe recessit adhuc Deus, nec mater Ecclesia. 2° Filius viduæ Naim, typus peccatoris jam progressum facientis, in via latam quæ ducit ad mortem, matrem habebat, Ecclesiam scilicel gementem, at patre orbatus erat: nempe Deus taliter peccantium pater amplius non est qui nec dicere possunt, juxta sanctum Augustinum Pater noster qui es in cœlis (Matth. v, 9), sed Pater noster qui es in inferno: ipsis enim dixit Christus: Vos ex patre diabolo estis (Joan. VIII, 44); hunc fi- 1° Testæ et lanæ quæ saporem, odorem, lium mortuum Christus resuscitavit, et de- colorem pristinum ita retinent ut vix dedit illum Ecclesiæ, novo titulo filii amissi strui possint: « Difficulter eradicatur quod matri. 3° Lazarus, imago peccatoris invete- rudes animi perbiberunt: lanarum conchyrati, quatriduani, fœtentis scandalo multi- lia quis in pristinum candorem revocet? plici, patre et matre carebat, sororum fletiQuo semel est imbuta recens, servabit odorem bus redivivus exsurgit. Talem peccatorem Testa diu. paterno et materno ductu destitutum, e (HORAT., 1.Epist. cp. u, vers.69.) domo ejectum, veluti repudiatum, et sibi (S. HIER., Epist. ad Lætam.}

3° Ex eorum natura in substantiam peccati, si fas est ita loqui, veluti transformata: certe habitus transit in naturam quam exuere nimis operosum : « Consuetudo quædam est altera natura, » inquit sanctus Bernardus. Vitia pro natura inoleverunt ut sicut naturale est edere, bibere, dormire, respirare, ita et peccare: imo habitus auget et roborat naturalem in vitia propensionem : ideoque qui peccat ex habitu peccat: 1° magis faciliter, quoniam proclivitati naturali superadditum est pondus et propensio acquisita per repetitos actus, ut si collo ejus qui natare nescit superaddetur mola asinaria. Hinc Propheta pœnitens, sed adhuc gemens: Curvatus sum usque in finem; iniquitates meæ sicut'onus grave gravatæ sunt super me. (Psal. xxxvII, 7, 5.) 2° Magis frequenter, assuetudo enim peccandi tollit limorem, horrorem, turpitudinem, pudorem, amaritudinem, vermem cæterasque spinas quas inseparabiles peccati pedissequas misericors Deus adjunxit; nam ab assuetis non fit passio. 3° Magis ardenter. 4° Magis suaviter et jucunde ut fit in habitu.

4 Ex comparationibus Scripturarum Patrumque, qui ut inhærentiam conglutinationemque habitudinis pravæ exprimant, similem eum afferunt:

2° Arbori qua curva consenuit altasque radices misit : Proverbium est: Adolescens juxta viam suam etiam cum senuerit, non recedet ab ea. (Prov. xx11, 6.)

3° Nigredini Æthiopis et varietatibus pardi: Si mutare potest Ethiop spellem suam, aut pardus varietates suas,et vos poteritis beneface. re cum didiceritis male. (Jer. x11,23.) Non dicit si vuit, sed si potest propter nimiam utique difficultatem; unde sanctus Bernardus ait, tales non lavatione, sed excoriatione mundan dos: « Sunt aliqui,» inquit, « qui quasi cute quadam sic aliqua prava operti et involuti sunt consuetudine vitiorum, ut illam dediscere et desuescere, non tam sit spoliari quam excoriari. Nempe aliquando nigredo habitualis peccati ita diuturnitate temporis adhærescit, ut non jam color ascititius et extrinsecus, sed quasi naturalis et ab intrinseco proveniens videatur: Denigrata est super carbones facies eorum, inquit Jeremias (Thren. Iv, 8), misso videlicet candore gratiæ et igne charitatis exstincto.

4° Medullæ ossium juxta illud (Job xx, 11): Ossa ejus implebuntur vitiis adolescentia ejus el cum eo in pulvere dormient. Hoc erunt animæ vitia habitualia, consuetudines duræ, quod ossa corpori firmitate roborat ex sancio Gregorio. Unde sanctus Augustinus: Non enim erat quod tibi responderem dicenti mihi: Surge qui dormis, et exsurge a mortuis et illuminabit te Christus (Ephes. v, 14), non erat omnino quid responderem, veritate convictus, nisi tantum verba lenta et somnolenta, modo, ecce modo, sine paululum; sed modo et modo non habebat modum et sine paululum in longum ibat, et jactabam voces miserabiles quandiu, quandiu ? cras et cras, quare non modo? quare non hac hora finis turpitudinis tuæ? » Hæc sanctus Augustinus.

Quibus comparationibus innuitur transformatio quædam consuetudinis in naturam, ut homo aliquo sensu naturaliter fit peccator, sicut naturaliter est animal; hinc hæmorrhoissæ nomen tacetur, sola ægrotatione celebris; hæmorrhoissa. Denique desperatio ista in peccantibus ex habitu oritur.

5° Ex defectu remediorum: ut enim medicus corporalis, tentatis omnibus remediis, poculis, sectione venæ, balneis, diæta, lacte, aere nativo, aquis mineralibus, etc., si nihil proficiat, imo si deterius habeat ægrotus, illum plane incurabilem ac desperatum judicat, sicuti videmus, in hæmorrhoissa factum, ita medicus spiritualis; si enim te a peccato non deterruit turpitudo peccati, timor mortis et judiciorum Dei, consideratio inferni, si prædicatio verbi Dei tibi fuit inutilis, lectio Evangelii, admonitiones, correptiones, tribulationes, exempla, morbi, etc., internæ illustrationes, auxilia, gratiæ, etc., quæ tibi proderunt medicamina? Non habet ultra quid tibi faciat Ecclesia, non alterum porriget Evangelium; itaque hæc dixit Dominus: Insanabilis est fractura tua, pessima plaga tua, curationum utilitas non est tibi, quid clamas super contritione tua? insanabilis est dolor tuus. (Jer. xxx, 12, 13, 15.) Hæc dicit

medicus recedens a te: Curavimus Babylonem et non est sanata, derelinquamus eam. (Jer. LI, 9.)

Qui remediorum sen medicaminum defectus in peccantibus ex habitu innotescet magis ac magis enumeratione: non enim curantur sacramentis, licet ad minuendas concupiscentias institutis ; non confessione aut extrema unctione; nam licet his sacramentis deleantur peccata, imo et maculæ reliquiæque peccatorum, at non exstirpantur habitus vitiosi, ideoque nec proclivitas ad peccandum, ut et quotidiano patet experimento; non verbo Dei, gladio licet ad secanda vincula apto; peccatum enim habituale hujus est naturæ ut obturet aures peccatoris, in similitudinem serpentis et aspidis surda, et obturantis aures suas ut non exaudiat vocem incantantium et venefici incantantis sapienter. (Psal. LVII, 5,6.) Quam similituainem sic explicat ibi sanctus Augustinus: nempe quod ut aspis, ne de tenebrosa caverna sua, ab incantatore marso quædam carmina magica recitante, foras educatur, quibus se cogi sentit : « allidit unam aurem terræ et de cauda obturat alteram, » et sic voces illas cator vetus unam aurem claudit amore præevitat ut non exeat ad cantantem. Sic pecsuetudinis: terra quippe siguificat terrenas senti terrenorum, alteram diuturnitate convoluptates, cauda longitudinem seu habitum annosum peccati: «Obsurdueram stridore catenæ meæ, pœna superbiæ meæ, et ibam longius a te, » inquit sanctus Augusti nus. Hinc Jerem. vi, 17: Ecce ego mittam tatio. Super quæ sanctus Gregorius: Ac si vobis serpentes regulos quibus non est incandiceret, inquit,« justo judicio talibus vos immundis spiritibus tradam, qui a vobis repelli exhortatione prædicantium, quasi incantantium sermone non valeant. » Et sane non immerito vitia consuetudine dominantia reguli appellantur.

Non senio vires et carnem frangente, experientia ipsa comprobante, quod cum quis in adolescentia carnalibus vitiis assueverit, inter ipsos canos in albo capillamento, quasi in nivoso montis Einæ, Olympi aut Vesuvii vertice, inquit sanctus Hieronymus, majori sane prodigio, ardere ignem libidinis videas. Testes sunt duo illi Susannæ senes qui exarserunt in concupiscentiam ejus; quorum ossa implebantur vitiis adolescentiæ suæ, quorum medullæ in medio ossium siccorum ebulliebant, merito a Daniele vocati inveterati dierum malorum. (Dan. x111, 52.) Accedit etiam difficultas operum satisfactoriorum, jejuniorum, eleemosynarum, peregrinationum, lacrymarum, omniumque virtutum, quorum actibus vitiorum habitus exstirpantur quorumque senes sunt incapaces, tantoque operi impares, et in eis illud prophetæ adimpletur : Quoniam puer centum annorum morietur et peccator centum annorum maledictus erit. (Isa. LXV, 20.) Itaque inquit sanctus Augustinus : « Quæ sunt necessitates vincendarum vetustissimarum cupiditatum et annosarum malarum con

[blocks in formation]

1° Vide fidem: Quæ cum audisset de Jesu, bono utique, optimo, et benefico Salvatore, sublevatore, adjutore, commiseratore, tanta hominibus impertiri supra naturam, supra medicorum artem imo non paucas curasse mulieres, filiam Chananææ, socrum Petri, etc., sed et ad filiam archisynagogi curandam properare, forte resuscitandam; his fide audacior facta, maxime videns tunc temporis exire de domo publicani, comites sequacesque habere peccatores et immundos, putavit se quoque ab ipso sanari posse : etenim fides ex auditu.

2° Vide humilitatem. Venit in turba, non vocat in domum, non locum singularem quærit, non amicos intercessores adhibet; non se discernit a cæteris, etiamsi dives, nobilis, et præpotens sed humilis, confusa, et sicut una de cæteris plebeis. Non ait: Descende priusquam, etc. (Joan. IV, 49), Veni, impone manum tuam. (Marc. v, 23.)

3° Vide modestiam. Accessit retro: non obviam se ostendit, non occurrit supplex; non clamat, non trahit, non libere et aperte ipsum convenit; tum propter pudorem et verecundiam sexui innatam; tum propter genium muliebre, nou audacter, sed clanculum consilia sua promovens; tum propter ægrotationis genus, quia immundam se reputabat.

4 Vide mysterium. Et tetigit fimbriam vestimenti ejus; dicebat enim intra se: Si teligero vestimentum ejus, salva ero; id est, juxta sanctos Paires, si extremitatem vitæ attrectem, flagella illa cruenta, coronam spineam, laceros artus, carnem dilaceratam, salva ero.

Hoc exemplo disce quantis animi dispositionibus bonis, quantis virtutibus exornari debeat, qui peccato habituali scatens, a cœlesti medico sanari desiderat. Verum,

3° Vide sanitatem: Et confestim sanatus est fons sanguinis ejus. De qua sanitate non pauca veluti mensæ spiritualis fragmenta

sunt colligenda ne pereant: observetur in ejus sanatione,

1° Remedium malo proportionalum, fons fonti respondens: et disce magna hic opus esse virtute supernaturali; divina, ut quis a pravo habitu sanetur: Christo dicente: Quis me tetigit? sentio enim de me virtutem exiisse. (Luc. vIII, 45, 46.) Est enim Christus fons omnis justitiæ, sicuti peccatum habituale profluvium omuis iniquitatis. Igitur magna opera fac respondeant præteritæ avaritiæ, voluptati, superbiæ (tribus concupiscentiæ ramis), misericordia, jejunium, oratio (tres e charitate rami); satisfactio æquetur injuriæ.

2° Opportunitas captata: nempe legimus Christum hujusmodi curationem operatum fuisse iter faciendo: Et contigit cum irel, mulier accessit : ut edocearis gratiam sanationis peccati ex habitu oblatam, in transitu veluti esse; utere loco, hora, homine, motu, illustratione, auxilio transeunte: ambulate dum lucem habetis, ne forte tenebræ vos comprehendant (Joan. x11, 35); dum tempus habemus, operemur bonum. (Gal. vi, 10.) Quærite Dominum dum inveniri potest. (Isa. LV, 6.) Qui enim opportunitatem deserit, opportunitas eum deseret.

3° Violentia adhibita sibi ab illa muliere ægrotante, et sanitatem exoptante : et disce cooperandum valde esse ligato per habituale peccatum, ut solvatur : non enim scriptum est Christum ivisse ad hæmorrhoissam ut ad filiam archisynagogi, sed istam properasse ad medicum: Et ecce mulier venit, accessit, tetigit. Huc redigit annosa consuetudo; hæmorrhoissa ægra, debilis, infirma, viribus exhausta, surgit fide fortis, sibi vim infert, ambulat, laborat, comprimitur, seipsa fortior evadit: ita tu tibi ipsi violentus exsistas, ut sanitatem rapias: enitere, collabora, cooperare, surge, &ccede, tange. Vide discrimen: it Christus sanaturus filiam Jairi, Christum quærit bæmorrhoissa; ut intelligas languorem majorem in ista; nec Medicum nostrum omnia agere solum, sed collaborandum ipsi, maxime ut a peccato habituali libereris: qui enim fecit le sine te, non salvabit te sine te; itaque præventus et adjutus a gratia Dei, cooperari memento; sequere vocantem et invitantem medicum. Scriptum est enim ipsum venturum ut homines serviant Deo humero uno. (Soph. 11, 9.) Nempe quia ipse Dominus suo el humero sublevabit onus, et cum portante portabit solus quidem qui vires habet, vires præbet, sed non solus portal, nec totum portat, qui portantem adjuvat. Quod cum in omnibus vitæ spiritualis operibus verum sit, maxime in peccato habituali.

4o Causa morbi amputata : ut discas sanationem perfectam peccati habitualis non fieri, nisi causam amputes, juxta illud: Et siccatus est fons sanguinis ejus. Considera habitualis peccati scaturientem fontem, ideoque parum prodesse profluentia actualia peccata detergere confessione, nisi exsicces causam, morbi radicem exstirpes: « Frustra

quis nititur ramos incidere, nisi radicem contendat evellere, inquit sanctus Augustinus. Peccatum autem habituale in homine peccatum est prædominans. Inclinatio princeps hominis peccatoris.

5 Omnis dilatio sublata, nempe sanationem illam ferventem, promptam, celerem, sine mora factam fuisse: hinc Evangelium: Confestim sanata est. Nescit tarda molimina Spiritus sancti gratia. In momento, in ictu oculi, elucet operatio divina, si divina est: cor hominis de repente mutans, creans: creatio fit in instanti. Ne tardes converti ad Dominum, et ne differas de die in diem. (Eccli. v, 8.)

6 Edificatio data: ut enim sanatio perfecta sit, exterius etiam elucere oportet: Et sensit corpore quia sanata est a plaga; de repente tanta fit mutatio, ut etiam exuberet gratia in corpus; caro fit firmior, facies serenior, oculus, os, lingua, cuncta reparanTur, per pœnitentiam, modestiam, pietatem, taciturnitatem, etc. Indicavit coram omni populo, et quemadmodum confestim sanata sit. (Luc. viii, 47.)

DOMINICA XXIV POST PENTECOSTEN.

Lectio sancti Evangelii secundum Matthæum. In illo tempore, dixit Jesus discipulis suis Cum videritis abominationem desolationis, quæ dicta est a Daniele propheta, stantem in loco sancto: qui legit intelligat : tunc qui in Judæa sunt, fugiant ad montes : et qui in tecto, non descendat tollere aliquid de domo sua: et qui in agro, non revertatur tollere tunicam suam. Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus. Orate autem ut non fiat fuga vestra in bieme, vel Sabbato. Erit enim tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio mundi usque modo, neque fiet. Et nisi breviati fuissent dies illi, non fieret salva omnis caro, sed propter electos breviabuntur dies illi. Tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, aut illic, nolite credere. Surgent enim pseudochristi, et pseudoprophetæ, et dabunt signa magna et prodigia, ita ut in errorem inducantur (si fieri potest) etiam electi. Ecce prædixi vobis. Si ergo dixerint vobis, Ecce in deserto est, nolite exire; Ecce in penetralibus, nolite credere. Sicut enim fulgur exit ab Oriente, et paret usque in Occidentem, ita erit et adventus Filii hominis. Ubicunque fuerit corpus, illic congregabuntur et aquila. Statim autem post Tribulationem dierum illorum sol obscurabitur, et luna non dabit lumen suum, et stelle cadent de cœlo, et virtutes cœlorum commovebuntur: et tunc parebit signum Filii hominis in cœlo: et tunc plangent omnes tribus terræ, et videbunt Filium hominis venientem in nubibus cœli cum virtute multa et majestate. Et mittet angelos suos cum tuba et voce magna: et congregabunt electos ejus a quatuor ventis, a summis cœlorum usque ad terminos eorum. Ab arbore autem fici discite parabolam: cum jam ramus ejus tener fuerit, et folia nata,

scitis quia prope est æstas: ita et vos cum videritis hæc omnia, scitote quia prope est in januis. Amen dico vobis, quia non præteribit generatio hæc, donec omnia hæc fiant. Coelum et terra transibunt, verba autem mea non præteribunt. (Matth. xxiv, 15-35.)

HOMILIA LXVII. Judicium,

Insigne est, et notatu dignum, quod Ecclesia Spiritu sancto ducta, quæque nauseam parere maxime cavet, duobus Dominicis sequentibus, de judicio extremo disserat, claudatque annum suum, incipiatque proposito judicio. Hujusce dispensationis multiplex ratio, id enim agit:

Tum ratione generali: quia judicii expositio, 1° infideles territat: ita Ninivitæ omnes plenam terroribus pœnitentiam egerunt; ita disputante Paulo de judicio, tremefactus est Felix.

2° Hæreticos revocat: ita sanctus Augustinus, Manichæus licet: « Nihil me revocabat a profundiore voluptatum carnalium gurgile, nisi metus mortis, et futuri judicii tui, qui quidem per varias opiniones, nunquam tamen de pectore meo recessit, »> scribebat ipse.

3° Peccatores ad pœnitentiam provocat : Nunc annuntiat Deus omnibus hominibus, ut omnes pœnitentiam agant; eo quod statuit diem in quo judicaturus est orbem in aquitate. (Act. XVII, 30, 31.)

4° Tepidos accendit; timoremque Dei ingerit, ipso hortante Christo: Dico autem vobis amicis meis, ne terreamini ab his qui occidunt corpus, et posthæc non habent quid amplius faciant vobis; ostendam autem vobis quem timeatis; limete eum qui postquam occiderit, habet potestatem mittere in gehennam; ita dico vobis, hunc timete. (Luc. x11, 4, 5.)

5° Tentatos a peccando deterret; celebré est: Memorare novissima tua, et in æternum non peccabis. (Eccli. vII, 40.) Unde Ecclesia sanctum Basilium hortatorem hodie adhibet, perorantemque his verbis: « Cum te appetitus peccandi invaserit, velim cogites horribile illud et intolerabile tribunal Christi, in quo præsidebit Judex in alto et excelso throno; astabit autem omnis creatura ad gloriosum illius conspectum contremiscens adducendi etiam nos sumus singuli, eorum quæ in vita gesserimus rationem reddituri; mox terribiles quidam et deformes assistent angeli, igneos vultus præ se ferentes, atque ignem spirantes, acerbitatem ostendentes, propter mærorem et odium in humanum genus. Ad hæc cogites profundum barathrum, inextricabiles tenebras, ignem carentem splendore deinde vermium genus venenum immittens, carnem vorans et inexplebiliter edens, neque unquam saturitatem sentiens, intolerabiles dolores corrosione ipsa infigens. Hæc time, et hoc timore correptus, animam a peccatorum concupiscentia, tanquam freno quodam, cohibe. »>

6° Ratione speciali hodie Ecclesia de ju

DOM. XXIV POST PENTECOST. dicio loquitur: videlicet quia cum tota vitæ series unus sit annus multoties repetitus, admonemur et culpas anni præteriti lugere, et actus anni subsequentis prævidere, et offerre Deo.

7° Quia duplex Christi adventus, præteritum celebrat, futurum exspectat: juxta ilInd angeli: Hic Jesus qui assumptus est a vobis, sic veniet, etc. (Act. 1. 11.)

8° Quia duplex hominum judicium: unum particulare, cum e vivis excedunt; alterum generale, cum extremus mundi dies advenerit, etc.

9° Quia item duplex aliud judicium: unum animæ, alterum corporis; utraque enim pars, salutis ut perditionis, causa, diverso licet modo.

10° Quia sicut in primo creationis die, judicati sunt angeli, ita in ultimo homines judicandi : « Consideremus Dei admirabi lem operum dispositionem, qui quasi ædituum terribilem posuit tumorem, ad custodiendum introitum et exitum operum suo

[blocks in formation]

Christus:

1° Cum audieritis prælia et seditiones; bella et opiniones bellorum....... Tunc dicebal illis :

: Surget gens contra gentem, et regnum adversus regnum. (Luc. xx1, 9, 10; Marc. XII, 7.) Ecce bella. 2o Et erunt pestilentiæ et fames. (Luc. XXI, 11.) Ecce pestis et fames. 3° Terroresque de cœlo, et signa magna erunt. Erunt signa in sole et luna, et stellis, et in terris pressura gentium. (Ibid., 11, 25.) Ecce portenta. 4° Arescentibus hominibus, præ timore et exspectatione quæ supervenient universo orbi. (Ibid., 26.) Ecce terrores.

Hæc autem omnia, terrifica licet, initia sunt dolorum, sed non statim finis. II. Conturbatio elementorum terræ, maris, aeris, ignis, quæ susque deque commovebuntur, et conturbabuntur.

1° Terræ senescentis sterilitate, motibusque magnis conquassatæ : Et terræmotus magni erunt per loca. (Luc. xx1, 11.) 2° Ma

ris, terribili quodam fluctuum inundantium fragore: Pre confusione sonitus maris et fluctuum. (Ibid., 23.) 3° Aeris contagione et corruptione, et erunt pestilentia; el meteoris: et signa magna erunt, terroresque de cœlo. 4° Ignis enascentis, ebullientis, prævalentis, et erumpentis undique et undequaque, ut fit in homine microcosmo, cum calor præter naturam machinam dissolvit.

Itaque erumpens ignis, terra sterilis, mare mugiens, aer pestilens, coelum terrens, homo arescens.

III. Combustio terrenorum: videlicet terræ et eorum quæ in ea sunt operum concrematio, simul et clementorum.

1° Terra autem, el quæ in ipsa sunt opera, exurentur. (11 Petr., 10.) Iqni reservata in die judicii. (Ibid., 7.) 2o Elementa vero ignis ardore tabescent. (Ibid., 12.) Elementa ignis calore solventur. (Ibid. 10.)

Quam horribile et stupendum erit videre elementa igne accensa comburi! terram, mare, aerem ardere, ebullire, flammisque aduri !

Dies iræ dies illa,

Solvet sæclum in favilla,
Teste David cum Sibylla.

Dies illa, dies ire, calamitatis et miseriæ, dies magna et amara valde.

IV. Conflagratio cœlorum; teste eodem apostolo Peiro: Cœli autem qui nunc sunt, eodem verbo repositi sunt, igni reservati in die judicii, et perditionis impiorum hominum... Adveniet dies Domini, ut fur, in quo cæli magno impetu transient : per quem cœli ardentes solventur... Novos vero cœlos et novam terram secundum promissa illius exspectamus, etc. (11 Petr. ш, 7, 10, 12, 13 ) Hinc ipse Dominus Cælum et terra transibunt. (Matth. XXIV, 35.) Sed et Apocal. XXI, 1. Et vidi cælum novum, et terram novam, primum enim cœlum et prima terra abierunt, et mare jam non est.

Erat fides antiquorum Christianorum apud Octavium : « Quid quod toto orbi, et ipsi mundo, cum sideribus suis minantur incendium, ruinam moliuntur. »

Ut enim cum domus ab inferioribus igne correpta, in superiobus succenditur, cadunt semiustæ trabes, tectumque ipsum concidit inflammatum, etc., sic machina universi ruet succensa.

V. Obscuratio luminarium, et casus: unde Christus in evangelio hodierno: Statim autem post tribulationem dierum illorum, sol obscurabitur, et luna non dabit lumen suum, et stella cadent de cœlo.

Quibus Evangelii verbis adjungendum quod beatus apostolus in Apocalypsi loquens de fine sæculi: Et sol factus est niger tanquam saccus cilicinus, et luna tota facta est sicut sanguis umbra forte terræ flagrantis, et stellæ de cœlo ceciderunt super terram, sicul ficus emittit grossos suos, cum a vento magno movetur, et cœlum recessit sicut liber involutus. (Apoc. vi, 12-14.)

Ex quibus omnibus utilis et plurima consideratio homini Christiano facienda et meditanda.

« PreviousContinue »